چسب پلی اورتانچسب واکنشی است، به این معنی که این محصول بر روی بسترها به عنوان مخلوطی از عناوین با وزن مولکولی کم (مونومرها و الیگومرها) اعمال می شود و از واکنش شیمیایی برای ایجاد یک پلیمر، اغلب به صورت متقاطع استفاده می شود. پلی یورتان ها از پلیمریزاسیون چند افزودنی تشکیل می شوند. در میان چسب های واکنشی، پلی یورتان ها با اختلاف بسیار متنوع ترین گروه هستند: آنها می توانندچسب های پایه آب, چسب های مبتنی بر حلالیاچسب های بدون حلالچسب های کاملاً مرطوب کننده یا دو جزئی. پلی یورتان واکنشی حاوی پیش پلیمرهای پلی اورتان با گروه های انتهایی NCO مسدود شده است. این پیش پلیمرها در دمای اتاق جامد هستند.
چسب های پلی اورتان چسبندگی بسیار خوبی به بسترهای مختلف، استحکام مکانیکی بالا و همچنین انعطاف پذیری و مقاومت شیمیایی خوبی از خود نشان می دهند. با توجه به این ویژگی ها، چسب های پلی اورتان در طیف وسیعی از کاربردها استفاده می شود.
و واکنش چیست NCO با OH خاتمه یافت?
ایزوسیانات های مونومر برای سلامتی انسان خطرناک هستند و می توانند حساسیت زا باشند. بنابراین، به طور کلی از پری پلیمرهای خاتمه یافته NCO استفاده می شود که باعث کاهش محتوای مونومرهای ایزوسیانات آزاد و تسریع فرآیند پخت می شود. بعد از دی ایزوسیانات ها، دومین عنصر اصلی در چسب های پلی اورتان، دیول ها یا اجزای پلی ال هستند. دیول های معمولی به عنوان مثال اتیلن گلیکول، دی اتیلن گلیکول و پروپیلن گلیکول هستند. علاوه بر این گلیکول ها، الیگومرهای پایانه دار OH بر پایه پلی اترها یا پلی استرها نیز برای چسب های پلی اورتان استفاده می شود. در بین پلی اترهای پلی اتر، الیگومرهای اتوکسیله یا پروپوکسیله عمدتاً مورد استفاده قرار می گیرند. برای پلی استرهای پلی استر، اسیدهای دی کربوکسیلیک مانند اسید آدیپیک، اسید ارتو فتالیک یا اسید ایزوفتالیک با پلی ال های بیش از حد واکنش می دهند به طوری که پلی استرهای پایان یافته OH تشکیل می شوند. روغن کرچک یک پلیول بر پایه طبیعی است که می تواند به عنوان یک جزء OH در چسب های پلی اورتان نیز استفاده شود.
