چسب های پلی اورتان در دمای اتاق قابل درمان هستند. برای چسبهای پلی یورتان واکنشی ، اگر مدت زمان زیادی طول بکشد تا در دمای اتاق ترمیم شود ، می توان یک کاتالیزور اضافه کرد تا باعث پخت شود. به منظور کوتاه کردن زمان پخت ، می توان از حرارت استفاده کرد. گرمایش نه تنها منجر به پخت خود چسب می شود ، بلکه منجر به تسریع واکنش بین گروه های NCO در چسب و گروه های فعال هیدروژن در سطح بستر می شود. گرمایش همچنین می تواند لایه چسب را نرم کرده و نفوذ سطح بستر را افزایش دهد و منجر به حرکت مولکولی شود و یک"؛ partner" را پیدا کند. که نیروی مولکولی رابط اتصال ایجاد می کند.
گرمایش برای بهبود چسبندگی مفید است. روش های گرمایش پخت و پز شامل اجاق گاز یا تونل خشک کردن ، گرمایش اتاق خشک کردن ، گرمایش وسایل و غیره است. برای بسترهای فلزی با انتقال حرارت سریع ، می توان از گیره ها برای گرم کردن استفاده کرد ، و لایه چسب سریعتر از کوره گرم می شود.
فرآیند گرمایش باید به تدریج افزایش یابد. چسب پلی اورتان پایه حلال باید به سرعت فرار شدن حلال توجه کند. در طی فرآیند خشک کردن ، بیشتر حلال فرار شده و حلال باقیمانده به آرامی از طریق لایه چسب پخش می شود. اگر حرارت دهی خیلی سریع باشد ، حلال در لایه چسب نرم شده بخار می شود و حباب می زند ، حباب هایی در مفصل ایجاد می کند. در موارد شدید ، بسیاری از چسب های پاک نشده و چسبناک را می توان از مفصل فشرده کرد و تشکیل جای خالی تأثیر می گذارد. قدرت پیوند برای چسبهای دو جزئی بدون حلال و چسبهای یک ریز رطوبت ، حرارت نباید خیلی سریع باشد ، در غیر این صورت گروه NCO واکنش را با رطوبت موجود در چسب یا سطح بستر یا هوا تسریع می کند ، و گاز CO2 تولید شده زمان پخش شدن نخواهد داشت و لایه چسب ویسکوزیته به سرعت افزایش می یابد و حباب ها در لایه چسب باقی می مانند.
